Ανάλογα με την Διάθεση διαλέγεις και το Άλογο

Για τους γρήγορους αναβάτες
έχουμε γρήγορα άλογα
Για τους αργούς αναβάτες
έχουμε αργά άλογα
Για εκείνους που δεν έχουν ποτέ ανέβει σε άλογο
έχουμε άλογα που δεν τα έχει καβαλήσει ποτέ κανείς!

6d4e5b01394e8fc3da14eb9cf5b9779a

Όταν είδα αυτή την πινακίδα πρώτα έβαλα τα γέλια με τις δυο τελευταίες προτάσεις !
Πρώτα βέβαια ήταν τα γέλια και μετά το μυαλό μου έκανε ένα τεράστιο άλμα και έφτασε στην απλή καθημερινότητα ενός ανθρώπου. Θα μπορούσε να είναι μια πινακίδα που θα κρέμεται επάνω από το κεφάλι του καθενός μας. Ανάλογα με την διάθεσή μας διαλέγουμε και τον τρόπο που θα ζήσουμε την μέρα. Θα πάμε αργά καβάλα στον χρόνο μέσα σε μια νωχελική ραστώνη ή θα καβαλήσουμε τον »διάολο» και θα τρέξουμε να προλάβουμε όλα όσα βασανίζουν το μυαλό μας;
Κι αν κάποιο πρωινό ξυπνήσουμε με ερωτηματικά; Αν θέλουμε απλά να πάμε έτσι χωρίς πρόγραμμα με τα χέρια στις τσέπες ή με έναν σάκο στον ώμο που θα μας βγάλει ο δρόμος;
Τότε θα καβαλήσουμε το άλογο που κανένας άλλος δεν έχει καβαλήσει και η τύχη θα αποφασίσει αν αυτό το άλογο θα μας βγει μουλάρι που θα μας πετάξει απ’ το σαμάρι με ότι αυτό συνεπάγεται ή θα μας βγει ο Ροσινάντε του Δον Κιχώτη και θα μας πάει μακριά στο όνειρο.
Μέχρι τώρα έχω καβαλήσει και τα τρία είδη αλόγων, αλλά αν κάνω απολογισμό το πιο ωραίο και τρελό ταξίδι ήταν με τον Ροσινάντε.

 

 

_

When I saw this sign I first laughed with the last two sentences!
First of all, I was laughing and then my mind made a huge leap and reached the simple everyday life of a man. It could be a sign that hangs over each other’s head. Depending on our mood, we also choose the way we live the day. Are we going to ride slowly in time into a lazy breed or do we go off the fuck and run to prevent everything that is raining our minds?
And if one morning wake up with question marks? If we simply want to go without a program with our hands in the pockets or with a sack on the shoulder, which will make our way?
Then we will ride the horse that no one else has ridden and luck will decide if this horse will get us a mule that will fly us out of the saddle with what this is or will come out of Rocinade of Don Quixote and it will take us away to dream.
So far, I have ridden all three types of horses, but if I report, the most beautiful and crazy trip was with Rocinade.

 

Advertisements

Ή σπινιάρω ή γερνάω !

Τελευταία γράφω δυσλεκτικά. Χάνω γράμματα ή τρέχουν τόσο τα χέρια μου επάνω στο πληκτρολόγιο σαν να με κυνηγά μια αόρατη απειλή και βάζω περισσότερα γράμματα από όσα χρειάζεται μια λέξη, αλλάζω τις θέσεις των γραμμάτων, παραλείπω και μερικά και όταν πάω να διαβάσω τι έγραψα νομίζω πως κάποια άλλη κάθεται στην θέση μου και βάζει τις σκέψεις της στην οθόνη. Ξανατρέχω το κείμενο, κάνω προσθαφαιρέσεις μήπως και βγει νόημα και μετά αναρωτιέμαι αν έχω γίνει τόσο γρήγορη … πάντα ήμουν γρήγορη στο τυφλό σύστημα… μα πόσο πιο γρήγορη πια; πληκτρολόγιο είναι όχι μοτοσυκλέτα να σπινιάρεις!

478429839d32e51da695bdd56a003cd2

Υπάρχει όμως και άλλη εκδοχή ! Θα είναι που πέρασαν τα χρόνια και βαράνε τα δάχτυλα ότι θέλουν κι όταν το θέλουν, είναι που τρέχουν πιο πολύ οι σκέψεις να προλάβουν να βγουν από τα σκοτάδια, να ξεκολλήσουν από τις άκρες του μυαλού μήπως κι αν περάσει η ώρα τους ξεχαστούν και πάλι και δεν τους ανοίξει κανείς την πόρτα για να δουν το φως. Θα είναι που βαρέθηκαν τα χέρια πια να υπακούν σε εντολές – Σήκωσε αυτό, – Βάλε αυτό στην θέση του, – Άνοιξε εκείνο, – Μάζεψε ότι βρήκες, -Μη χαζεύουν τα χέρια σου κουνήσου … να δεις που αυτό είναι, οι σκέψεις και τα χέρια κάνουν επανάσταση εναντίων μου κι εγώ είμαι πια πολύ βαριεστημένη για να διατάξω να συμμαζευτούν κι έτσι χαμογελάω όταν τα βλέπω να ξεπετάγονται αυθαίρετα τα γράμματα εμπρός μου , όταν βλέπω τις άγνωστες λέξεις που γράφω και τους λέω κρυφά – Καλώς ήρθατε φίλες μου , για πλησιάστε να το συζητήσουμε μπας και βγάλουμε άκρη για το τι θέλει να πει ο ποιητής!

Πάντως από τις δυο εκδοχές προτιμώ την πρώτη … μεταμορφώθηκα σε μοτοσυκλέτα και σπινιάρω στα πλήκτρα ….

I recently wrote dyslexically. I’m losing letters or running my hands on my keyboard as if hunting for an invisible threat and putting more letters than a word needs, changing the positions of the letters, skipping a few and when I go to read what I wrote I think somebody else is sitting in My position and puts her thoughts on the screen. I’m reversing the text, making additions and making sense and then wondering if I’ve been so fast … I’ve always been fast in the blind system … but how quicker now? Keyboard is no motorcycle to spin!

But there is another version! It will be over the years and they will wear the fingers that they want, and when they want it, they are the ones that run the most of the thoughts to get out of the darkness, to get off the edges of the mind if their time is forgotten again do not open the door to see the light. It will be that your hands are bored to obey orders – Pick up this, – Put this in its place, – Open that, – Gather that you found, – Do not wake your hands, move … see what it is, thoughts and hands they are revolting against me and I am now too bored to order to join and so I smile when I see them arbitrarily throwing the letters in front of me when I see the unknown words I write and tell them secretly – Welcome my friends, come close to it we talk about it and take a tip for it what does the poet mean to say!

However, from the two versions I prefer the first … I was transformed into a motorcycle and spins on the keys ….

Αόρατη Παρουσία

Τι μου έρχεται στο νου όταν ακούω την λέξη πατέρας;

Υπάρχει μια παύλα σαν μεγάλη σιωπή και μετά είναι μια έκρηξη από μια έντονη παρουσία που γέμιζε τον αέρα γύρω μου . Μετά έρχεται η στιγμή που πρέπει να μάθω πως υπάρχει μια οικογένεια , πως υπάρχει ένα σταθερό στήριγμα δίπλα μου και πως κάθε φορά που θα φωνάζω ή θα απλώνω το χέρι μου αυτό το στήριγμα θα είναι κοντά μου.Best-Father-and-Daughter-Relationship-Quotes-7Ακόμα και στην απουσία του αυτός ο άντρας ήταν τόσο έντονος που δεν γινόταν να ξεχάσεις τον ήχο της φωνής του, το πρόσωπό του, την έκφραση των ματιών του όταν σε κοιτούσε. Μεγαλύτερες οι απουσίες από τις παρουσίες κι όμως σε κάθε στιγμή, ασήμαντη ή δύσκολη, χαράς ή λύπης θα βρισκόταν στο πλάι σου να απλώνει το χέρι και να σε βοηθά να σηκωθείς ή να σταθείς ή να βαδίσεις εμπρός με κάθε τρόπο … άλλοτε απλά με τα λόγια, άλλοτε με χαμόγελο, άλλοτε με τον θυμό του, άλλοτε πληρώνοντας τα λάθη σου, άλλοτε απλά κοιτώντας σε με ένα ύφος που σου έκοβε τον αέρα για να συνεχίσεις τις παιδιάστικες ανοησίες σου. Δεν ήξερε να λέει τραγούδια ή αυτά τα χαριτωμένα λόγια που θέλουν να ακούνε τα παιδιά, ούτε ήξερε πως να διαβάζει παραμύθια ή να χτενίζει τα μαλλιά ή να κυλιέται μαζί σου στο πάτωμα παίζοντας. Το μόνο που πράγματι ήξερε καλά ήταν να δουλεύει. Να δουλεύει πολύ, ασταμάτητα σχεδόν και αυτή η δουλειά ήταν ο μεγάλος αντίπαλος ενός παιδιού που διψούσε για προσοχή. Θα μπορούσες να τον πεις και ο μεγάλος Απών … όμως αυτή η απουσία στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ. Ένα άγρυπνο μάτι υπήρχε πάντα επάνω σου να σε τυλίγει σαν συρματόπλεγμα ώστε κανείς να μην μπορεί να σε αγγίξει και να σου κάνει κακό χωρίς να ζητά ποτέ τίποτα σε αντάλλαγμα πέρα από το να είσαι με κάθε τρόπο …καλά.

Μπαμπάδες

Ακόμα κι όταν ο χρόνος τον πήρε μαζί του και τον έφερε πολύ μακριά, όταν πήρε την δύναμή του, την ζωντάνια του, την όρεξη για όνειρα, ακόμα και τότε μια ήταν η έννοια… να είσαι καλά.

Τώρα που το σκέφτομαι δεν θυμάμαι ποτέ να είπαμε ο ένας στον άλλο »σ’ αγαπώ» !

Πολύ περίεργο ακούγεται αυτό αν σκεφτείς πόσο βαθιά ήταν αυτή η αγάπη πατέρα-κόρης.

Δεν χρειαζόταν μάλλον τα λόγια , ήμουν το παιδί της καρδιάς του και ήταν απλά … ο πατέρας μου.

fathers-day-quotes-billy-graham-1526679074

What comes to mind when I hear the word father?

There is a dash like a great silence, and then it’s a burst of intense presence that fills the air around me. Then comes the moment that I have to know that there is a family, that there is a fixed support next to me and that every time I shout or stretch out my hand this support will be near me.
Even in his absence that man was so intense that you could not forget the sound of his voice, his face, the expression of his eyes when he was looking at you. Larger absences than present and yet at any moment, insignificant or difficult, joy or sadness would be at your side to stretch out your hand and help you stand up or stand or walk forward in any way … sometimes simply with the words , sometimes with a smile, sometimes with his anger, sometimes paying for your mistakes, sometimes just looking at me with a style that cuts you in the air to continue your childish nonsense. He did not know how to sing songs or these cute words that children want to hear, nor did he know how to read stories or comb the hair or roll with you on the floor playing. All he really knew was working. To work very hard, almost unceasingly, this job was the great opponent of a child who was thirsty for attention. You could be for him that he was the great Apes … but this absence in essence never existed. A watchful eye has always been around to wrap you like a wire mesh so no one can touch you and do you harm without ever asking for anything in exchange for being in any way … well.
Even when time took him with him and brought him far, when he took his power, his liveliness, his appetite for dreams, even then one was the concept … to be okay.

Now that I think about it, I never remember telling each other «I love you»!

Very strange is this if you think how deep this love father-daughter is.

Probably I did not need the words, I was the child of his heart and it was just … my father.

For the celebration of the Father day you read more …

Για την γιορτή του Πατέρα  μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ΕΔΩ

Ανάμεσα σε γη και ουρανό

Καθισμένη στα πέτρινα σκαλιά μετά από μια κοπιαστική μέρα, καθώς προσπαθούσα να ξεχορταριάσω κομμάτια του κήπου είχα ακουμπήσει στα σιδερένια κάγκελα για να στηρίξω το κορμί μου που πια δεν είχε την δύναμη ούτε να βοηθήσει την ανάσα να βγει. Κάπου εκεί ψηλά ο ουρανός είχε πάρει να σκοτεινιάζει, ο ήλιος είχε χαθεί από ώρα πίσω από την πλαγιά του λόφου που κρύβει τον υπόλοιπο κόσμο από το σπίτι και μόνο χρώματα υπήρχαν επάνω από το κεφάλι μου. Αν με ρωτήσεις τι χρώματα δεν θα ξέρω να απαντήσω.

Υπάρχουν κάτι στιγμές που δεν αναλύεις αυτά που βλέπεις, απλά τα αφήνεις να μπουν μέσα σου και να σε συνεπάρουν με την ομορφιά τους. Τα αφήνεις να γεμίσουν το μυαλό και την ψυχή σου για να διώξουν ότι μπορεί να σε κάνει να νιώθεις στενάχωρα, να σε πληγώνει, να σκοτώνει την καθημερινότητά σου και να την κάνει μια τοξική λίμνη που πνίγεσαι μέσα της.

20190427_114321

Υπάρχει ένα μικρό δρομάκι εκεί στην άκρη του κήπου, φτιαγμένο για να παίρνει τα νερά της βροχής από τον λόφο και να τα πηγαίνει σε ένα μικρό ποταμάκι λίγο πιο κάτω. Το έχουν σκεπάσει τα δέντρα και οι κισσοί που τρέφονται από την αφθονία των νερών. Κάθε φορά που μπαίνω εκεί μέσα είναι σαν τις στιγμές που ο άνθρωπος έχει χάσει κάθε ελπίδα μέσα στα σκοτάδια της σκέψης του και βαδίζει ανέλπιδα, χωρίς προορισμό, μπλεγμένος στα κλαδιά της απογοήτευσης κι όμως … εκεί που σταματά το δρομάκι βγαίνεις απότομα στο φως του ήλιου. Είναι ακριβώς εκεί που γίνεται μια έκρηξη μέσα μου που τινάζει στον αέρα κάθε φόβο μου, κάθε δυσάρεστη σκέψη … είναι εκεί που γεμίζει γεμίζει η καρδιά μου χαμόγελα καθώς ακόμα και η γη κρατά την ανάσα της για να ακουστούν τα κελαηδήματα των πουλιών και τότε φωνάζω μέσα μου… Δεν είσαι μόνη ! Ποτέ δεν ήσουν μόνη , έχεις εκείνους που αγαπάς, έχεις εκείνους που σε αγαπούν κι αυτό φτάνει για να χαμογελάς κάθε πρωί, για να αγκαλιάζεις την κάθε καινούργια μέρα, για να κοιμάσαι ήσυχη τα βράδια, για να ονειρεύεσαι σαν να μην υπάρχει αρχή και τέλος.

82a56cbd76e25cd62fc850d306895324