Ανάλογα με την Διάθεση διαλέγεις και το Άλογο

Για τους γρήγορους αναβάτες
έχουμε γρήγορα άλογα
Για τους αργούς αναβάτες
έχουμε αργά άλογα
Για εκείνους που δεν έχουν ποτέ ανέβει σε άλογο
έχουμε άλογα που δεν τα έχει καβαλήσει ποτέ κανείς!

6d4e5b01394e8fc3da14eb9cf5b9779a

Όταν είδα αυτή την πινακίδα πρώτα έβαλα τα γέλια με τις δυο τελευταίες προτάσεις !
Πρώτα βέβαια ήταν τα γέλια και μετά το μυαλό μου έκανε ένα τεράστιο άλμα και έφτασε στην απλή καθημερινότητα ενός ανθρώπου. Θα μπορούσε να είναι μια πινακίδα που θα κρέμεται επάνω από το κεφάλι του καθενός μας. Ανάλογα με την διάθεσή μας διαλέγουμε και τον τρόπο που θα ζήσουμε την μέρα. Θα πάμε αργά καβάλα στον χρόνο μέσα σε μια νωχελική ραστώνη ή θα καβαλήσουμε τον »διάολο» και θα τρέξουμε να προλάβουμε όλα όσα βασανίζουν το μυαλό μας;
Κι αν κάποιο πρωινό ξυπνήσουμε με ερωτηματικά; Αν θέλουμε απλά να πάμε έτσι χωρίς πρόγραμμα με τα χέρια στις τσέπες ή με έναν σάκο στον ώμο που θα μας βγάλει ο δρόμος;
Τότε θα καβαλήσουμε το άλογο που κανένας άλλος δεν έχει καβαλήσει και η τύχη θα αποφασίσει αν αυτό το άλογο θα μας βγει μουλάρι που θα μας πετάξει απ’ το σαμάρι με ότι αυτό συνεπάγεται ή θα μας βγει ο Ροσινάντε του Δον Κιχώτη και θα μας πάει μακριά στο όνειρο.
Μέχρι τώρα έχω καβαλήσει και τα τρία είδη αλόγων, αλλά αν κάνω απολογισμό το πιο ωραίο και τρελό ταξίδι ήταν με τον Ροσινάντε.

 

 

_

When I saw this sign I first laughed with the last two sentences!
First of all, I was laughing and then my mind made a huge leap and reached the simple everyday life of a man. It could be a sign that hangs over each other’s head. Depending on our mood, we also choose the way we live the day. Are we going to ride slowly in time into a lazy breed or do we go off the fuck and run to prevent everything that is raining our minds?
And if one morning wake up with question marks? If we simply want to go without a program with our hands in the pockets or with a sack on the shoulder, which will make our way?
Then we will ride the horse that no one else has ridden and luck will decide if this horse will get us a mule that will fly us out of the saddle with what this is or will come out of Rocinade of Don Quixote and it will take us away to dream.
So far, I have ridden all three types of horses, but if I report, the most beautiful and crazy trip was with Rocinade.

 

Advertisements

Ή σπινιάρω ή γερνάω !

Τελευταία γράφω δυσλεκτικά. Χάνω γράμματα ή τρέχουν τόσο τα χέρια μου επάνω στο πληκτρολόγιο σαν να με κυνηγά μια αόρατη απειλή και βάζω περισσότερα γράμματα από όσα χρειάζεται μια λέξη, αλλάζω τις θέσεις των γραμμάτων, παραλείπω και μερικά και όταν πάω να διαβάσω τι έγραψα νομίζω πως κάποια άλλη κάθεται στην θέση μου και βάζει τις σκέψεις της στην οθόνη. Ξανατρέχω το κείμενο, κάνω προσθαφαιρέσεις μήπως και βγει νόημα και μετά αναρωτιέμαι αν έχω γίνει τόσο γρήγορη … πάντα ήμουν γρήγορη στο τυφλό σύστημα… μα πόσο πιο γρήγορη πια; πληκτρολόγιο είναι όχι μοτοσυκλέτα να σπινιάρεις!

478429839d32e51da695bdd56a003cd2

Υπάρχει όμως και άλλη εκδοχή ! Θα είναι που πέρασαν τα χρόνια και βαράνε τα δάχτυλα ότι θέλουν κι όταν το θέλουν, είναι που τρέχουν πιο πολύ οι σκέψεις να προλάβουν να βγουν από τα σκοτάδια, να ξεκολλήσουν από τις άκρες του μυαλού μήπως κι αν περάσει η ώρα τους ξεχαστούν και πάλι και δεν τους ανοίξει κανείς την πόρτα για να δουν το φως. Θα είναι που βαρέθηκαν τα χέρια πια να υπακούν σε εντολές – Σήκωσε αυτό, – Βάλε αυτό στην θέση του, – Άνοιξε εκείνο, – Μάζεψε ότι βρήκες, -Μη χαζεύουν τα χέρια σου κουνήσου … να δεις που αυτό είναι, οι σκέψεις και τα χέρια κάνουν επανάσταση εναντίων μου κι εγώ είμαι πια πολύ βαριεστημένη για να διατάξω να συμμαζευτούν κι έτσι χαμογελάω όταν τα βλέπω να ξεπετάγονται αυθαίρετα τα γράμματα εμπρός μου , όταν βλέπω τις άγνωστες λέξεις που γράφω και τους λέω κρυφά – Καλώς ήρθατε φίλες μου , για πλησιάστε να το συζητήσουμε μπας και βγάλουμε άκρη για το τι θέλει να πει ο ποιητής!

Πάντως από τις δυο εκδοχές προτιμώ την πρώτη … μεταμορφώθηκα σε μοτοσυκλέτα και σπινιάρω στα πλήκτρα ….

I recently wrote dyslexically. I’m losing letters or running my hands on my keyboard as if hunting for an invisible threat and putting more letters than a word needs, changing the positions of the letters, skipping a few and when I go to read what I wrote I think somebody else is sitting in My position and puts her thoughts on the screen. I’m reversing the text, making additions and making sense and then wondering if I’ve been so fast … I’ve always been fast in the blind system … but how quicker now? Keyboard is no motorcycle to spin!

But there is another version! It will be over the years and they will wear the fingers that they want, and when they want it, they are the ones that run the most of the thoughts to get out of the darkness, to get off the edges of the mind if their time is forgotten again do not open the door to see the light. It will be that your hands are bored to obey orders – Pick up this, – Put this in its place, – Open that, – Gather that you found, – Do not wake your hands, move … see what it is, thoughts and hands they are revolting against me and I am now too bored to order to join and so I smile when I see them arbitrarily throwing the letters in front of me when I see the unknown words I write and tell them secretly – Welcome my friends, come close to it we talk about it and take a tip for it what does the poet mean to say!

However, from the two versions I prefer the first … I was transformed into a motorcycle and spins on the keys ….

Χρωματίζοντας την ψυχολογία μας

 

Είναι ένα τεράστιο και ανεξάντλητο κεφάλαιο η »ψυχολογία των χρωμάτων» και πως αυτή επηρεάζει γενικότερα την ζωή μας και την καθημερινότητά μας, ξεκινώντας από την επίδραση που έχει χρώμα στα ρούχα μας, το χρώμα της μέρας που θα αντικρίσουμε μόλις ανοίξουμε το πρωί το παράθυρο, το χρώμα που θα δώσει το στίγμα του στο μαγαζί που θα μπούμε να ψωνίσουμε, το χρώμα που θα έχει ο χώρος που δουλεύουμε …

Όλα αυτά θα έχουν να κάνουν με την ψυχολογία της κάθε μας μέρας ξεχωριστά. Θα είμαστε αισιόδοξοι άραγε; Θα είμαστε σε γαλήνη , σε έξαψη, σε ισορροπία; Θα είμαστε φιλικοί, χαρούμενοι ή απλά θα σερνόμαστε γύρω από τον εαυτό μας προσπαθώντας να προσδιορίσουμε την αιτία της αποδυναμωμένης ψυχολογίας μας; Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο τα χρώματα έχουν ένα μεγάλο μέρος ευθύνης για τον ψυχικό μας κόσμο και θα κρατήσω την ερμηνεία των χρωμάτων όπως την δίνει ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε.

redpeppers

Το αγαπημένο μου χρώμα σε όλες τους τις αποχρώσεις είναι το ΚΟΚΚΙΝΟ

Θέλω να ξεκινήσω με ένα έντονο χρώμα, ζωηρό, γεμάτο ενθουσιασμό. Όπως το κοιτάμε μας δίνει την αίσθηση μιας τεράστιας δύναμης.

Μέσα στο σκοτάδι έχει μια έντονη βαρύτητα, ενώ στο έντονο φως αποκτά μια πιο ασθενή απόχρωση . Αν βάλει κάποιος κόκκινα γυαλιά και κοιτάξει το τοπίο γύρω του θα αισθανθεί δέος από τις αποχρώσεις που αναδεικνύονται εμπρός στα μάτια του. Τα σκούρα χρώματα γίνονται ένα ποτάμι από αίμα, τα πιο φωτεινά χρώματα γίνονται ένα συνονθύλευμα χαράς και ευεξίας. 

Αν όμως το δούμε σε έναν κλειστό χώρο, αν βάψουμε σε ένα δωμάτιο τους τοίχους με κόκκινο σε κάθε απόχρωσή του, γρήγορα αυτό το χρώμα θα γίνει αποπνικτικό, δεσμευτικό, θα νοιώσουμε πως αυτό που χρειαζόμαστε είναι ελευθερία και απεξάρτηση από αυτό.

yellow autumn

Ένα χρώμα που δίνει χαρά και ευχάριστη διάθεση είναι το ΚΙΤΡΙΝΟ

Είναι το χρώμα που σχετίζεται με το πνεύμα και στα πειράματα με πρίσμα εμφανίζεται να επεκτείνεται από μόνο του, να ενώνεται με το λευκό, να παιχνιδίζει μαζί του πριν ενωθεί με το μπλε και σχηματίσει το πράσινο ή πριν φτάσει στο κόκκινο και γίνει εύθυμο πορτοκαλί.

Είναι ένα απόλυτα καθαρό χρώμα που κουβαλά μαζί του γαλήνη και δύναμη και όμως από την άλλη έχει μια τάση αρνητική, δυσάρεστη. Επάνω σε ένα ύφασμα μπορεί να χάσει την λάμψη του κι από ένα χαρούμενο χρώμα να γίνει πόλος αγανάκτησης και αποστροφής, όπως ήταν τα κίτρινα υφασμάτινα αστέρια των Εβραίων ή οι κίτρινοι κύκλοι στα μαντήλια τους. Αυτό το χρώμα έχει μέσα του τόσο φως που είναι αδύνατον να παραμείνεις κλεισμένος σε ένα δωμάτιο μαζί του. Θα σε καταπιεί, θα πάρει όση ενέργεια έχεις και θα φέρει στο φως τις αδυναμίες σου.

peacockblue

Καθώς φεύγουμε από το φως και πλησιάζουμε το σκοτάδι συναντάμε το ΜΠΛΕ 

Αν το καθαρό κίτρινο δείχνει το φως, το μπλε έρχεται να μας θυμίσει πως υπάρχει το σκοτάδι κι αυτό είναι η αρχή του. Είναι ένα αντιφατικό χρώμα μεταξύ του ενθουσιασμού και της αντίδρασης που διεγείρει κάθε αρνητική ιδέα και φέρνει μια παράξενη ηρεμία που μοιάζει να χάνεται μέσα στην σιωπή που φέρνουν τα σκοτάδια.

Παρατηρώντας τον ορίζοντα, τα μακρινά βουνά, τον ουρανό βλέπουμε ένα μπλε που φεύγει αχνοφαίνοντας μακριά από εμάς κι αν προσπαθήσουμε μέσα από ένα μπλε γυαλί να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας θα μας δημιουργήσει μια μελαγχολία, θα μας φανεί πως όλα αρχίζουν να σκοτεινιάζουν γύρω μας. Σε ένα καθαρά μπλε δωμάτιο θα νοιώσουμε πως έχουμε έναν τεράστιο χώρο γύρω μας, όμως αυτός ο χώρος είναι κρύος, ψυχρός, μας διώχνει από κοντά του.

nature-green

Ποιο χρώμα σου έρχεται στο νου όταν μιλάς για την φύση ; Μα φυσικά το ΠΡΑΣΙΝΟ

Καθώς θα ενωθούν δυο δυνατά χρώματα, το κίτρινο και το μπλε, το μάτι μας θα πιάσει μια γλυκιά απόχρωση που την ονομάζουμε »πράσινο». Εδώ έρχεται η γαλήνη, η ανάπαυση, το μυαλό χάνεται μέσα στο χρώμα, ηρεμεί χωρίς να αναρωτιέται για το πως δημιουργήθηκε ένα τόσο καθαρό χρώμα μέσα από την ισορροπία του κίτρινου και του μπλε. Ακόμα και τον Παράδεισο τον έχουμε συνδέσει με την ηρεμία του πράσινου χρώματος και του γαλάζιου.

Το πράσινο είναι το χρώμα της αναγέννησης, της καινούργιας ζωής μετά από τον ύπνο και τα σκοτάδια του Χειμώνα και δεν έχει να δημιουργήσει κανένα πάθος… ούτε θλίψη, ούτε μια θυελλώδη χαρά. Μπορεί να ζήσει κάποιος μέσα σε ένα πράσινο δωμάτιο , σύντομα όμως θα νοιώσει μια απέραντη πλήξη και μοναξιά.

orange

Και τώρα πάμε σε μια δυνατή ένωση … ΚΟΚΚΙΝΟ και ΚΙΤΡΙΝΟ για να πάρουμε το ελπιδοφόρο ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

μια ζεστασιά γεμίζει την ψυχή μας, μια ανεξήγητη χαρά και η αίσθηση πως μέσα μας έχουμε μια ανεξάντλητη ενέργεια μας κάνει να θέλουμε να αγγίξουμε αυτό το περίεργο χρώμα που γίνεται ανάλαφρο αν του προσθέσουμε κίτρινο και βαθαίνει αν του βάλουμε μια ακόμα σταγόνα κόκκινο. Αυτό το ζεστό χρώμα αντιπροσωπεύει την λάμψη της φωτιάς και η φωτιά είναι ενθουσιασμός, είναι δύναμη. Κι όμως ακόμα κι αυτό το χρώμα έχει μια αρνητική πλευρά. Ένα ύφασμα βουτηγμένο σε κόκκινο – κίτρινο χρώμα ξεσηκώνει και ειδικά τα ζώα μοιάζει να εξοργίζονται από αυτό.

Αφήνοντας πίσω μας ένα ζεστό χρώμα ερχόμαστε σε μια άλλη ένωση.

flower purple

ΜΠΛΕ και ΚΟΚΚΙΝΟ που μας δίνει το ΜΟΒ. Ένα δυνατό χρώμα όπως είναι το κόκκινο αφήνει να εισχωρήσει μέσα του το μπλε , να ενωθεί μαζί του και αντίθετα από τις θετικές αντιδράσεις που έχουμε με το κόκκινο – κίτρινο, εδώ αυτή η ένωση που καταλήγει στο μοβ μάλλον μοιάζει ενοχλητική. Ακόμα κι αν η διαβάθμιση μας βγάλει ένα απαλό λιλά και πάλι έχουμε ένα όμορφο μεν χρώμα αλλά άτονο, χωρίς χαρούμενη διάθεση. Έχουμε απλά ένα ψυχρό χρώμα που έχει συνδεθεί με την θλίψη, με την παραίτηση, με την έλλειψη ζωτικότητας. Ακίνητα μένουν τα συναισθήματα εμπρός στο μοβ, σαν να αναρωτιέται η ψυχή αν θέλει να δακρύσει ή να μείνει αμέτοχη σε ότι γίνεται γύρω της.

Και για το τέλος….

Άφησα τελευταία δυο χρώματα που συνδέονται με το φως και το σκοτάδι. Το λευκό και το μαύρο. Ο Γκαίτε μας λέει πως υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ του σκότους και του φωτός. Το σκοτάδι έρχεται να διώξει την δύναμη που έχει το φως και στον αντίποδα το φως έρχεται να αποδυναμώσει το σκοτάδι.

black

ΜΑΥΡΟ

Υπάρχει μια απύθμενη σιωπή γύρω από το μαύρο, μια ακινησία, το απόλυτο τίποτα. Δεν υπάρχει αρχή αλλά ούτε και τέλος, κανένα βάθος και ένα συναίσθημα βάρους πλημμυρίζει την ψυχή μας στην θέα του. Σε αντίθεση με το μπλε που φαινομενικά απομακρύνεται όσο το κοιτάς, το μαύρο μοιάζει να έρχεται κατ’ επάνω μας, να μας καταπίνει στην ακινησία του. Αυτό το απόλυτο τίποτα του μαύρου όμως είναι που κάνει οποιοδήποτε χρώμα να ζωντανεύει όταν βρεθεί επάνω του, ακόμα και το πιο άτονο χρώμα, το πιο αδύναμο παίρνει ζωή επάνω σε μια μαύρη επιφάνεια.

whitecolor

ΛΕΥΚΟ

Κατά τους ιμπρεσιονιστές είναι ανύπαρκτο σαν χρώμα, γι αυτό και θεωρείται »μη χρώμα». Αν συγκρίνουμε όλα τα χρώματα με κάποιον ήχο, το λευκό δεν βγάζει κανέναν ήχο, είναι το σημείο της παύσης, της ακινησίας, της σιωπής. Αυτή η σιωπή όμως που βγάζει το λευκό είναι η παύση πριν την έναρξη του ήχου, είναι το σκαλοπάτι που δίνει την δυνατότητα στην μουσική να ξεκινήσει ξανά. Κάπως έτσι ενεργεί και στον ψυχισμό μας. Σαν την ευκαιρία να ξεκινήσει κάτι καινούργιο μέσα από την παύση του λευκού.

the-british-336874_640

Έχουμε όμως ακόμα μια ένωση, αυτή του απόλυτου αποπνικτικού μαύρου και του φωτεινού λευκού για να πάρουμε το ΓΚΡΙΖΟ.

Σοφιστικέ ή βαρετό; Χαρά ή λύπη; Φωτεινό ή σκοτεινό; Αναποφάσιστο χρώμα , κρύο. Αν του προσθέσεις μαύρο σε πνίγει, αν το ξανοίξεις με λευκό όμως σαν να αχνοφαίνεται μια σταγόνα ελπίδας. Σε ένα γκρίζο δωμάτιο οι βαθμοί θερμοκρασίας πέφτουν αισθητά γι αυτό και είναι ένα χρώμα χωρίς ερμηνείες, χωρίς να ξέρει κανείς αν το θέλει ή όχι.

Εδώ τελειώνουμε την κατά τον Γκαίτε ερμηνεία των χρωμάτων μέσα στην ψυχολογία μας, όμως θέλω να φύγω από τον κόσμο της Δύσης και να συνεχίσω στους μυστικούς κόσμους της Ανατολής. Να πάω στην ζωτική ενέργεια που ρέει από το σώμα μας και να την εξηγήσω μέσω των χρωμάτων. Θα επανέλθω λοιπόν να μιλήσουμε για τα Chakra, τους 7 αόρατους τροχούς που είναι τα ενεργειακά κέντρα του σώματός μας και την ζωτικότητα που ρέει μέσα από αυτά, για την μεγάλη σημασία που έχουν για την υγεία και την ψυχολογίας μας και πόσο αρνητικά μας επηρεάζει η δυσλειτουργία τους.

Χρωματικές Συγχορδίες

Μια έκπληξη περίμενε τον Γιοχάνες Ίττεν όταν θέλοντας να ηρεμήσει τις αντιδράσεις των φοιτητών του για την διδασκαλία του , τους έδωσε σαν άσκηση να δημιουργήσει ο καθένας τους την δική του χρωματική συγχορδία.
Πόση διαφορετική αντίληψη είχε ο καθένας από αυτούς επάνω στα χρώματα.
Του έδωσαν τις δημιουργίες τους , όλες διαφορετικές και μέσα από αυτές ανακαλύπτει πόσο ξεχωριστά αντιλαμβάνεται το κάθε παιδί τις χρωματικές αρμονίες. Έχει εμπρός του τόσα διαφορετικά χαρτιά και τότε αρχίζει να ξεχωρίζει τις ασκήσεις και να ψάχνει να βρει μαντεύοντας ποιος έκανε ποια. Είναι απόλυτα σωστός όταν αρχίζει να δίνει στο κάθε παιδί την άσκηση που έκανε και το συμπέρασμα είναι πως παιδιά με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα βάζουν ανοιχτά χρώματα στην άσκηση ενώ με πιο σκούρα επιδερμίδα η χρωματική συγχορδία ολοκληρώνεται με κόκκινο-μπλε-μαύρο! Η πρώτη αντίληψη των χρωμάτων έχει να κάνει με το πως βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη μας.

Η ΘΕΩΡΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
Έφτανε ένα τεράστιο Big Bang για να δημιουργηθεί μαζί με την γη το θαύμα των χρωμάτων.
Εν αρχή είναι … το απόλυτο σκοτάδι, εκεί που το χρώμα δεν μπορεί να υπάρξει και κυριαρχεί το υποκειμενικό μαύρο μέχρι που 400.000 χρόνια μετά (τα συμβατικά τηλεσκόπια μέχρι εκεί μπορούσαν να μετρήσουν την διασπορά του φωτός) αρχίζουν να διαλύονται τα σκοτάδια και εμφανίζονται τα χρώματα.  Εκατομμύρια χρώματα που το ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να δει και ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει σε όλο τους το φάσμα. Ακόμα και το λευκό χρώμα με την »οπτική» του Νεύτωνα αποδεικνύεται πως είναι ένα σύνθετο σύνολο ανακατεμένων χρωμάτων.

275361ca2b4f36241c4083295bbd4346

Ο Γκαίτε μας λέει στην θεωρία των χρωμάτων ( μια πραγματεία του 1810 που ενέπνευσε τον Καντίσκι και την πρώιμη αφηρημένη ζωγραφική)πως »το σκοτάδι είναι μια διαβάθμιση των χρωμάτων» και πως το φως ή το σκοτάδι είναι απαραίτητα για την παραγωγή τους.
Με την »Θεωρεία των Χρωμάτων» έρχεται σε αντίθεση με την Νευτώνεια οπτική που βλέπει χρώματα μόνο στο φως, περιγράφοντας στην μελέτη του πως κοιτώντας μέσα από ένα πρίσμα έναν λευκό τοίχο αυτός παρέμεινε λευκός, ενώ όταν το πρίσμα περνούσε επάνω σε μια σκοτεινή περιοχή άρχισαν να φαίνονται χρώματα και τελικά γύρω από το περβάζι ενός παραθύρου ανακάλυψε ένα τεράστιο φάσμα χρωμάτων που έμοιαζε να αναδύεται από τα σκοτάδια.Ο Νεύτων είχε παρατηρήσει το χρωματικό φάσμα μέσα από ένα πρίσμα, από ορισμένη απόσταση και επάνω σε σταθερό σημείο. Βέβαια μεταξύ των δυο υπάρχουν πολλές διαφορές στις παρατηρήσεις τους όπως ότι ο Νεύτων υποστήριξε πως το λευκό μπορεί να αναλυθεί σε 7 καθαρά χρώματα ενώ κατά τον Γκαίτε δυο είναι τα καθαρά χρώματα… το κίτρινο και το μπλε και όλα τα υπόλοιπα είναι διαβαθμίσεις τους.
Όλα αυτά όμως είναι όσα μπορεί να δει και να ξεχωρίσει το ανθρώπινο μάτι και φυσικά στον κάθε άνθρωπο διαφέρει αυτή η αντίληψη. Υπάρχουν αυτοί που έχουν αχρωματοψία και υπολογίζεται πως βλέπουν μόνο δέκα χιλιάδες χρώματα καθώς διαθέτουν μόνο δυο τύπους ειδικευμένων νευρικών κυττάρων »κωνία». Ένα υγιές μάτι διαθέτει τρία »κωνία» κι έχει την ικανότητα να βλέπει ένα εκατομμύριο διαφορετικά χρώματα . Υπάρχουν όμως και άνθρωποι »τετραχρωματικοί» , κυρίως γυναίκες που χάρη σε μια γενετική μετάλλαξη υπολογίζεται ότι βλέπουν εκατό εκατομμύρια χρώματα.

rainbowSulpture It's strands of thread
Τι συμβαίνει όμως όταν θέλουμε να αρπάξουμε αυτά τα χρώματα μέσα από ένα πρίσμα και να τα βάλουμε να εκφραστούν για εμάς; Εδώ φτάνουμε πλέον στις χρωστικές ουσίες που μέχρι πριν μερικά χρόνια τις παίρναμε από την γη όπως η ώχρα ή το κιννάβαρη … ή από οργανικές ουσίες όπως η πορφύρα ή από φυτά όπως το κιτρινοπορτοκαλί σαφράν, το ινδικό λουλάκι ή ή ίσατη με το έντονο μπλε, το ριζάρι που βγάζει το κόκκινο … και πριν τον 19ο αιώνα που γίνεται η έκρηξη της βιομηχανίας των χρωμάτων όλες αυτές οι χρωστικές και οι πρώτες ύλες σύνδεσης των χρωμάτων, ήταν πανάκριβες. Έπρεπε να έρθει η οργανική χημεία για να ανακαλύψει την δομή των χημικών ενώσεων των χρωμάτων και να φτάσουμε πλέον στην παραγωγή συνθετικών χρωμάτων.
Πόσα χρώματα όμως χρειαζόμαστε να έχουμε στην παλέτα μας για να δημιουργήσουμε τις δεκάδες χιλιάδες αποχρώσεις που χρειάζεται ένας πίνακας; Χρησιμοποιώντας απλά τον τροχό του συστήματος RYB μόνο τρία , τα πρωτογενή χρώματα.

 

foto: Rainbow Sulpture. It’s strands of thread

20190507_123834-1

Red Yellow Blue. Κόκκινο, κίτρινο, μπλε. Από αυτά τα τρία χρώματα θα δημιουργήσουμε όλους τους υπόλοιπους χρωματικούς συνδυασμούς που χρειαζόμαστε και ξεκινάμε από τα δευτερογενή χρώματα που είναι το

Πορτοκαλί = Κόκκινο + Κίτρινο

Πράσινο = Κίτρινο + Μπλε

Μοβ = Μπλε + Κόκκινο

Παίρνοντας λοιπόν αυτά τα έξη πλέον χρώματα αρχίζουμε να δημιουργούμε τα τριτογενή που παράγονται από αυτά και είναι πραγματικά αμέτρητες οι αποχρώσεις που θα μας προκύψουν.

Munsell color tree

( Στο τρισδιάστατο δέντρο χρωμάτων του Munsell βλέπουμε ξεκάθαρα τι εννοούμε σχετικά με τις αποχρώσεις των χρωμάτων)

Βέβαια η κάθε εταιρεία δίνει την δική της γκάμα χρωμάτων, γι αυτό και θα δούμε και σημαντικές αποκλείσεις στα ίδια χρώματα … πχ το κόκκινο δεν είναι το ίδιο από εταιρεία σε εταιρεία και όλες κατασκευάζουν εκτός από τα πρωτογενή και δευτερογενή χρώματα μια μεγάλη ποικιλία χρωματικών αποχρώσεων ώστε και ο πιο αρχάριος να μπορεί να δημιουργήσει κάθε επιθυμητό χρωματικό αποτέλεσμα.

20190508_101653-1

(foto: Παίζοντας με τα χρώματα. Ένας απλός πίνακας -υδατογραφία-  που έφτιαξα και δείχνει τα πρωτογενή χρώματα και τα παράγωγά τους )

Τώρα κατά πόσο είναι επικίνδυνες όλες αυτές οι χρωστικές; Ναι η αλήθεια είναι πως ειδικά με τις σκόνες που είναι πρώτη ύλη, έχουμε να κάνουμε με καρκινογόνα υλικά και θέλουμε καλό πλύσιμο μετά από κάθε επαφή με αυτά τα χρώματα και καλά αερισμένους χώρους. Για παράδειγμα το white flake που ήταν το μόνο αδιαφανές λευκό από την αναγέννηση ως σήμερα ή Naples yellow που περιέχει μόλυβδο, τα χρώματα που βγαίνουν από την οξείδωση του κοβαλτίου και περιέχουν αρσενικό όπως το μπλε ή το πράσινο. Γι αυτό καλύτερα όσοι δεν γνωρίζουν να αγοράζουν έτοιμες πάστες του εμπορίου και να μην έρχονται σε επαφή με πρώτες ύλες.
Δεν υπάρχει τέλος σε μια συζήτηση που έχει θέμα τα χρώματα, τα παράγωγά τους, τις ύλες, την ιστορία τους, τις πρώτες εφαρμογές μέσα στους αιώνες και έχουμε να μιλήσουμε ακόμα για την ψυχολογία των χρωμάτων, για τα λάδια, τις σκόνες, τα ακρυλικά …

20190507_211606-1

(foto: μια απλή άσκηση χρωμάτων)

Προς το παρόν μπαίνει μια άνω τελεία και μια προτροπή. Αγγίξτε τα χρώματα, βουτήξτε τα δάχτυλά σας μέσα στο χρώμα και παίξτε με αυτά , δημιουργήστε σχήματα, γραμμές, καμπύλες και γεμίστε με χρώμα την ζωή σας διώχνοντας μακριά για λίγη ώρα κάθε σκέψη. Αν μάλιστα τα συνδυάσετε με την αγαπημένη σας μουσική θα γνωρίσετε έναν κόσμο ηρεμίας και περισυλλογής, ότι καλύτερο για την εποχή της ταχύτητας και της πίεσης που ζούμε.

 

20190508_102017(foto: σε ένα μικρό σιδερένιο βαλιτσάκι η δική παλέτα watercolours από πλάκες χρωμάτων μέσα σε κάψουλες καφέ για πιο εύκολη χρήση και πλαστικές ροδέλες για αφαίρεση του περιττού χρώματος από τα πινέλα μου)

 

color wheel

foto: Μια ακόμα ρόδα των χρωμάτων που μας δίνει πιο αναλυτικά τις αποχρώσεις.

Αόρατη Παρουσία

Τι μου έρχεται στο νου όταν ακούω την λέξη πατέρας;

Υπάρχει μια παύλα σαν μεγάλη σιωπή και μετά είναι μια έκρηξη από μια έντονη παρουσία που γέμιζε τον αέρα γύρω μου . Μετά έρχεται η στιγμή που πρέπει να μάθω πως υπάρχει μια οικογένεια , πως υπάρχει ένα σταθερό στήριγμα δίπλα μου και πως κάθε φορά που θα φωνάζω ή θα απλώνω το χέρι μου αυτό το στήριγμα θα είναι κοντά μου.Best-Father-and-Daughter-Relationship-Quotes-7Ακόμα και στην απουσία του αυτός ο άντρας ήταν τόσο έντονος που δεν γινόταν να ξεχάσεις τον ήχο της φωνής του, το πρόσωπό του, την έκφραση των ματιών του όταν σε κοιτούσε. Μεγαλύτερες οι απουσίες από τις παρουσίες κι όμως σε κάθε στιγμή, ασήμαντη ή δύσκολη, χαράς ή λύπης θα βρισκόταν στο πλάι σου να απλώνει το χέρι και να σε βοηθά να σηκωθείς ή να σταθείς ή να βαδίσεις εμπρός με κάθε τρόπο … άλλοτε απλά με τα λόγια, άλλοτε με χαμόγελο, άλλοτε με τον θυμό του, άλλοτε πληρώνοντας τα λάθη σου, άλλοτε απλά κοιτώντας σε με ένα ύφος που σου έκοβε τον αέρα για να συνεχίσεις τις παιδιάστικες ανοησίες σου. Δεν ήξερε να λέει τραγούδια ή αυτά τα χαριτωμένα λόγια που θέλουν να ακούνε τα παιδιά, ούτε ήξερε πως να διαβάζει παραμύθια ή να χτενίζει τα μαλλιά ή να κυλιέται μαζί σου στο πάτωμα παίζοντας. Το μόνο που πράγματι ήξερε καλά ήταν να δουλεύει. Να δουλεύει πολύ, ασταμάτητα σχεδόν και αυτή η δουλειά ήταν ο μεγάλος αντίπαλος ενός παιδιού που διψούσε για προσοχή. Θα μπορούσες να τον πεις και ο μεγάλος Απών … όμως αυτή η απουσία στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ. Ένα άγρυπνο μάτι υπήρχε πάντα επάνω σου να σε τυλίγει σαν συρματόπλεγμα ώστε κανείς να μην μπορεί να σε αγγίξει και να σου κάνει κακό χωρίς να ζητά ποτέ τίποτα σε αντάλλαγμα πέρα από το να είσαι με κάθε τρόπο …καλά.

Μπαμπάδες

Ακόμα κι όταν ο χρόνος τον πήρε μαζί του και τον έφερε πολύ μακριά, όταν πήρε την δύναμή του, την ζωντάνια του, την όρεξη για όνειρα, ακόμα και τότε μια ήταν η έννοια… να είσαι καλά.

Τώρα που το σκέφτομαι δεν θυμάμαι ποτέ να είπαμε ο ένας στον άλλο »σ’ αγαπώ» !

Πολύ περίεργο ακούγεται αυτό αν σκεφτείς πόσο βαθιά ήταν αυτή η αγάπη πατέρα-κόρης.

Δεν χρειαζόταν μάλλον τα λόγια , ήμουν το παιδί της καρδιάς του και ήταν απλά … ο πατέρας μου.

fathers-day-quotes-billy-graham-1526679074

What comes to mind when I hear the word father?

There is a dash like a great silence, and then it’s a burst of intense presence that fills the air around me. Then comes the moment that I have to know that there is a family, that there is a fixed support next to me and that every time I shout or stretch out my hand this support will be near me.
Even in his absence that man was so intense that you could not forget the sound of his voice, his face, the expression of his eyes when he was looking at you. Larger absences than present and yet at any moment, insignificant or difficult, joy or sadness would be at your side to stretch out your hand and help you stand up or stand or walk forward in any way … sometimes simply with the words , sometimes with a smile, sometimes with his anger, sometimes paying for your mistakes, sometimes just looking at me with a style that cuts you in the air to continue your childish nonsense. He did not know how to sing songs or these cute words that children want to hear, nor did he know how to read stories or comb the hair or roll with you on the floor playing. All he really knew was working. To work very hard, almost unceasingly, this job was the great opponent of a child who was thirsty for attention. You could be for him that he was the great Apes … but this absence in essence never existed. A watchful eye has always been around to wrap you like a wire mesh so no one can touch you and do you harm without ever asking for anything in exchange for being in any way … well.
Even when time took him with him and brought him far, when he took his power, his liveliness, his appetite for dreams, even then one was the concept … to be okay.

Now that I think about it, I never remember telling each other «I love you»!

Very strange is this if you think how deep this love father-daughter is.

Probably I did not need the words, I was the child of his heart and it was just … my father.

For the celebration of the Father day you read more …

Για την γιορτή του Πατέρα  μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ΕΔΩ

Ανάμεσα σε γη και ουρανό

Καθισμένη στα πέτρινα σκαλιά μετά από μια κοπιαστική μέρα, καθώς προσπαθούσα να ξεχορταριάσω κομμάτια του κήπου είχα ακουμπήσει στα σιδερένια κάγκελα για να στηρίξω το κορμί μου που πια δεν είχε την δύναμη ούτε να βοηθήσει την ανάσα να βγει. Κάπου εκεί ψηλά ο ουρανός είχε πάρει να σκοτεινιάζει, ο ήλιος είχε χαθεί από ώρα πίσω από την πλαγιά του λόφου που κρύβει τον υπόλοιπο κόσμο από το σπίτι και μόνο χρώματα υπήρχαν επάνω από το κεφάλι μου. Αν με ρωτήσεις τι χρώματα δεν θα ξέρω να απαντήσω.

Υπάρχουν κάτι στιγμές που δεν αναλύεις αυτά που βλέπεις, απλά τα αφήνεις να μπουν μέσα σου και να σε συνεπάρουν με την ομορφιά τους. Τα αφήνεις να γεμίσουν το μυαλό και την ψυχή σου για να διώξουν ότι μπορεί να σε κάνει να νιώθεις στενάχωρα, να σε πληγώνει, να σκοτώνει την καθημερινότητά σου και να την κάνει μια τοξική λίμνη που πνίγεσαι μέσα της.

20190427_114321

Υπάρχει ένα μικρό δρομάκι εκεί στην άκρη του κήπου, φτιαγμένο για να παίρνει τα νερά της βροχής από τον λόφο και να τα πηγαίνει σε ένα μικρό ποταμάκι λίγο πιο κάτω. Το έχουν σκεπάσει τα δέντρα και οι κισσοί που τρέφονται από την αφθονία των νερών. Κάθε φορά που μπαίνω εκεί μέσα είναι σαν τις στιγμές που ο άνθρωπος έχει χάσει κάθε ελπίδα μέσα στα σκοτάδια της σκέψης του και βαδίζει ανέλπιδα, χωρίς προορισμό, μπλεγμένος στα κλαδιά της απογοήτευσης κι όμως … εκεί που σταματά το δρομάκι βγαίνεις απότομα στο φως του ήλιου. Είναι ακριβώς εκεί που γίνεται μια έκρηξη μέσα μου που τινάζει στον αέρα κάθε φόβο μου, κάθε δυσάρεστη σκέψη … είναι εκεί που γεμίζει γεμίζει η καρδιά μου χαμόγελα καθώς ακόμα και η γη κρατά την ανάσα της για να ακουστούν τα κελαηδήματα των πουλιών και τότε φωνάζω μέσα μου… Δεν είσαι μόνη ! Ποτέ δεν ήσουν μόνη , έχεις εκείνους που αγαπάς, έχεις εκείνους που σε αγαπούν κι αυτό φτάνει για να χαμογελάς κάθε πρωί, για να αγκαλιάζεις την κάθε καινούργια μέρα, για να κοιμάσαι ήσυχη τα βράδια, για να ονειρεύεσαι σαν να μην υπάρχει αρχή και τέλος.

82a56cbd76e25cd62fc850d306895324

Ζωγραφίζοντας

Οι απαρχές της δημιουργικής έκφρασης μέσω της ζωγραφικής.

Ποιος γνωρίζει πότε θα έρθει η επόμενη πρόκληση στην ζωή του που θα τον ξυπνήσει από τον λήθαργο της καθημερινότητας ; Δεν χρειάζεται παρά μια εικόνα, μια μυρωδιά, μια λέξη για να ξεκινήσεις να ονειρεύεσαι πως μπορείς με τα χέρια σου ν αρπάξεις τα χρώματα και να βάλεις απλά την φαντασία σου στον καμβά, στο ξύλο, στην πέτρα σε κάθε επιφάνεια που σου προσφέρεται για να την μεταμορφώσεις σε κάτι διαφορετικό από αυτό που φαίνεται.

Σαχάρα σπηλαιογραφίες

( foto: βραχογραφία στην Δυτική Σαχάρα )

Ποια ανάγκη όμως έκανε τον άνθρωπο πριν χιλιάδες χρόνια να αποφασίσει να χρησιμοποιήσει αυτές τις πολύχρωμες σκόνες που έβγαζε από τα πετρώματα και να διακινδυνεύει την ζωή του για κάτι που ούτε να το φάει μπορούσε, ούτε να τον ζεστάνει, ούτε να τον προφυλάξει ; Τι ήταν εκείνο που τον ώθησε να βγάλει από την γη τις πρώτες χρωστικές; Ο αιματίτης, η ώχρα σε κόκκινη και κίτρινη μορφή, το κάρβουνο που ανακάλυψε μέσα από πυρκαγιές ή σκόνταψε επάνω στην μαύρη πέτρα του άνθρακα,  ακόμα και τα καμένα οστά των ζώων ή αυτόν τον κατάλευκο ασβεστίτη!  Όλα αυτά που έπρεπε να διασχίζει πολλά μίλια, μέσα σε μια αφιλόξενη γη, γεμάτη κινδύνους για να τα βρει και να τα χρησιμοποιήσει στην πρώτη ζωγραφική;

horses-and-deer-from-the-caves-at-altamira-c15000-bc-cave-painting-prehistoric

( foto: άλογα και ελάφια στο σπήλαιο της Αλταμίρα, 18.500 πχ. Ισπανία )

Η απάντηση είναι απλή. Βαθύς ο δεσμός του προϊστορικού ανθρώπου με την γη και την φύση και συνέχεια της ζωής του ήταν οι τελετουργίες των σπηλαίων και η ανάγκη έκφρασης σχεδιάζοντας αυτό που ήξερε καλύτερα. Την ζωή , τον εαυτό του, την φύση γύρω του, τα ζώα, τα πουλιά, τον ουρανό, την κίνηση του ήλιου, τα αστέρια, ότι τον  εντυπωσίαζε. Πρώτο σχέδιο (μα και υπογραφή του πρωτόγονου καλλιτέχνη) ήταν οι παλάμες των χεριών του επάνω στο πέτρινο τοίχωμα και μετά οι απλές σκηνές κυνηγιού, τα μαμούθ με τους τεράστιους χαυλιόδοντες, τα τεράστια ελάφια, οι βίσονες. Δίπλα στις σκηνές κυνηγιού οι Εστίες και οι άνθρωποι της φυλής που μοιράζονταν την τροφή, την προστασία της σπηλιάς, την συντροφικότητα. Μα πάνω από όλα αυτά αυτές οι σπηλαιογραφίες που είναι προσεκτικά σχεδιασμένες, εκτός από τον ρόλο της διακόσμησης είχαν και άλλους ρόλους.

το θηρίο Ινδονησία

( Foto : Το θηρίο , βραχογραφία στην σπηλιά Lubang Jeriji Saleh, Βόρνεο )

Ο Vierra μιλάει για Σαμάνους της φυλής, ο Frazer κάνει λόγο για τα Τοτέμ εκείνων των εποχών, ο Reinach δίνει την απλή εξήγηση πως είναι υπενθυμίσεις των κυνηγιών της φυλής ενώ υπάρχουν κι άλλες ερμηνείες όπως ότι οι σπηλαιογραφίες παραπέμπουν σε αριθμητικό σύστημα ή ακόμα και σε σκηνές γονιμότητας.

Σίγουρα όμως είναι ένα μέσο επικοινωνίας,  είτε μεταξύ των μελών της φυλής, είτε μεταξύ διαφορετικών Κλαν, είτε ένας τρόπος επικοινωνίας με τους Θεούς.

Ποια είναι η έκπληξη σε όλο αυτό; Πως τα 3/4 των προϊστορικών ζωγράφων ήταν γυναίκες. ( η έρευνα έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό American Antiquity https://www.saa.org/ )

indonesia40000σπηλαιογραφία

( Foto : οι ειδικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα, μετά από χρονολόγηση πως η τέχνη της βραχογραφίας αναπτύχθηκε στην Ινδονησία την ίδια σχεδόν εποχή με την αντίστοιχη της Ευρώπης των Homo Sapiens, περίπου στα 51.000 χρόνια πριν )

Τα σχέδια φτιαγμένα με ένα κλαδί ή με ένα κομμάτι από οστό και τα χρώματα που παρέμειναν ζωντανά μέσα στον χρόνο αν και η οξείδωση τους έδωσε μια πιο σκούρα χροιά ήταν βγαλμένα από την γη, φυσικά χρώματα γι αυτό και στην παλαιολιθική εποχή απουσιάζουν το γαλάζιο και το πράσινο.  Ο προϊστορικός καλλιτέχνης χρησιμοποιούσε κάθε τεχνική, την εγχάραξη, το πελέκημα, την ζωγραφική, τον ψεκασμό και σε πολλές βραχογραφίες βλέπουμε πως οι συνθέσεις των ζώων που έχουν ζωγραφιστεί δεν τις συναντάμε ποτέ στην φύση, όπως απουσιάζει εντελώς το φόντο ή ο ορίζοντας και ανάμεσα σε όλα αυτά τα θέματα συναντάμε γεωμετρικά σχήματα, κουκκίδες, κύκλους,  ευθείες. Μήπως όλα αυτά δείχνουν πως οι ζωγραφισμένες παραστάσεις είχαν και τελετουργικό σκοπό πέρα από το θέμα της απλής διακόσμησης;  Έδειχναν το πετυχημένο κυνήγι με το κεντρικό ζώο σε μεγάλη μορφή και γύρω του  αποτύπωναν τους γενναίους κυνηγούς που ρίσκαραν την ζωή τους για να φέρουν τροφή στην σπηλιά σε πολύ μικρότερο μέγεθος και με έναν παιδικό ενθουσιασμό . Οι επόμενες γενιές έπρεπε να παραδειγματιστούν από αυτές τις εικόνες και να φροντίσουν το ίδιο καλά την φυλή τους. Υπήρχε η Θεά Μητέρα Γη που πρόσφερε απλόχερα στα παιδιά της τα υλικά να αποτυπώσουν αυτές τις πρώτες εικόνες και οι Αβορίγινες την τιμούσαν πριν 45000 χρόνια μέχρι και σήμερα, ζωγραφίζοντας με ώχρες στα σπήλαια το πνεύμα της μαζί με την εικόνα άλλων πατρογονικών πνευμάτων που κατοικούν επάνω ή μέσα στην ιερή γη, μέσα σε τελετουργικές γιορτές.

Cueva de las Manos (η σπηλιά των χεριών) Αργεντινή

( foto : cueva de las manos, η σπηλιά των χεριών, Αργεντινή )

Έτσι λοιπόν στα σπήλαια που ήταν η πρώτη κατοικία του ανθρώπου ξεκίνησε και η ανάγκη έκφρασης μέσα από το σχέδιο και το χρώμα και η υπογραφή των ανθρώπων της σπηλιάς ήταν οι παλάμες που βρίσκονται σχεδόν σε όλα τα σπήλαια που ανακαλύφθηκαν μέχρι σήμερα.

Χρωστικές ύλες βγαλμένες από την γη. Κόκκινη και κίτρινη ώχρα, κάρβουνο από καμμένα οστά ή ξύλα παρμένα από τη εστία της φυλής, λευκός Ασβεστίτης που συχνά βρίσκεται μαζί με κίτρινο Λιμονίτη που οι αποχρώσεις του φτάνουν μέχρι το μαύρο. Κομμάτια γης που τα άλεθαν με βαριές πέτρες για να πάρουν μια χρωματισμένη σκόνη και να την αναμείξουν με λίπος ζώων, με νερό ή ούρα, με χυμούς που έπαιρναν από διάφορα φυτά (και δέντρα, πιο συχνά της Ακακίας)  και που αυτά έδιναν διαφορετικές αποχρώσεις στις σκόνες ή με το σάλιο τους ώστε να έχουν μια χρωματισμένη »πάστα» που στεγνώνοντας θα προσκολληθεί σταθερά στα τοιχώματα της σπηλιάς ή ακόμα αυτή την »πάστα» για να έχει διάρκεια την έπλαθαν σε »κραγιόνια» που τα άφηναν να ξεραθούν στον ήλιο και την χρησιμοποιούσαν αφού είχε στεγνώσει.Τα »πινέλα» ήταν διάφορα φυτά όπως τα βρύα που βρίσκονται σε αφθονία κοντά στις περιοχές που έχει νερά, κλαδιά δέντρων, τρίχες από την γούνα των ζώων που σκότωναν ή φυσώντας τις χρωστικές μέσα από κούφια μικρά ξύλα ή οστά μικρών ζώων, κυρίως όμως το καλύτερο εργαλείο ήταν τα χέρια τους, τα δάχτυλά τους. ( Μια σύγχρονη καλλιτέχνιδα η Judith Braun έχει θαυμάσια έργα ζωγραφικής χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα δάχτυλά της).

IMGaltam

Από εκείνα τα πρώτα χρώματα πριν χιλιάδες χρόνια μέχρι το σήμερα δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα. Οι ίδιες χρωστικές χρησιμοποιούνται σαν βάσεις για την δημιουργία χρωμάτων, η γη και τα ορυκτά δίνουν την βάση για τα »λάδια» ζωγραφικής, αν και τα τελευταία χρόνια τα συνθετικά χρώματα όπως είναι τα ακρυλικά έχουν ένα σημαντικό μερίδιο στην αγορά.

Όπως δεν έχουν αλλάξει και πολύ οι βάσεις των χρωστικών έτσι δεν έχει αλλάξει και η ανάγκη έκφρασης του ανθρώπου μέσα από την δημιουργία της ζωγραφικής. Με ότι κι αν ζωγραφίζει κάποιος, με γραφίδα, με πινέλα, με μολύβια, με τα χέρια … σε ότι κι αν ζωγραφίζει, σε τοίχους, σε καμβάδες, σε χαρτί, σε ξύλο… όποια καλλιτεχνική τάση κι αν τον εκφράζει η ανάγκη παραμένει ίδια. Η εκτόνωση των συναισθημάτων, η επικοινωνία , η διέξοδος που βρίσκει η φαντασία για να ταξιδέψει σε έναν πραγματικό ή έναν φανταστικό κόσμο και έτσι η ψυχή βρίσκει την γαλήνη και την αρμονία που χρειάζεται .

Δεν είναι λοιπόν καθόλου περίεργο πως η ζωγραφική δίνεται και σαν ένα μέσο έκφρασης για ψυχικά ασθενείς και μέσα από αυτήν οι γιατροί έχουν μια τεράστια τράπεζα πληροφοριών για την πνευματική κατάσταση ή τον συναισθηματικό κόσμο του ασθενούς-καλλιτέχνη. Το ίδιο σημαντικό είναι οι πληροφορίες που δίνει ένα παιδί που δεν ξέρει να εκφράσει με λόγια τον συναισθηματικό του κόσμο, τα όνειρά του, την ποιότητα ζωής που έχει, την χαρά ή την θλίψη του μέσα από απλές παραστάσεις και σχέδια επάνω στο χαρτί. Προσέξτε ειδικά αυτές τις παιδικές ζωγραφιές που μέσα από την εικονική αφέλειά τους δείχνουν κακοποίηση, εφιάλτες, όνειρα ή χαμόγελα, ευτυχία και ελπίδες.

Οι παιδικές ζωγραφιές δεν διαφέρουν πολύ από εκείνες τις πρωτόγονες βραχογραφίες. Τα παιδιά σχεδιάζουν αυθόρμητα, συχνά διαλέγουν έντονα χρώματα όπως το  κόκκινο , χρησιμοποιούν τα δάχτυλά τους, κάνουν δυσανάλογα σώματα, δίνουν ρυθμό στις φιγούρες τους και σίγουρα δεν αναπαριστούν απαραίτητα την πραγματικότητα αλλά ότι αγγίζει τον ψυχικό τους κόσμο.

Rouffignac_cave σπήλαιο εκατό μαμούθ

( foto: σπήλαιο των Εκατό Μαμούθ, στην Ρουφινιάκ. Η χρονολόγηση` δείχνει 13.000 πχ. και τα έργα είναι παιδιών 3 ετών και πάνω, με μια πεντάχρονη να είναι αρκετά δραστήρια καλλιτέχνης, χωρίς όμως κανένας μέχρι σήμερα να γνωρίζει γιατί έγιναν. Αν πρόκειται για μια τελετουργία ή απλά για δραστηριότητα σε μια βαρετή ημέρα.)

Κάπως έτσι ήθελα να ξεκινήσει αυτός ο μήνας, μιλώντας για την »αρχή» των χρωμάτων, για την άκρη του νήματος που δημιούργησε έναν μαγικό κόσμο, εκεί που ακόμα κι αν είσαι εκατόν ογδόντα χρονών γίνεται παιδί, βουτάς μέσα στην μαγεία και δημιουργείς το όνειρο. Και επειδή εδώ και χρόνια ακολουθώ το μότο πως η ζωγραφική είναι το καλύτερο ψυχοθεραπευτικό φάρμακο ενάντια σε ότι μας ενοχλεί, μας στρεσάρει ή μας απασχολεί αρνητικά, ας δώσουμε μια εύπεπτη τροφή για το πνεύμα μας όπως η απασχόληση για την ανάμειξη των χρωμάτων ή το σχέδιο επάνω σε μια επιφάνεια.

'What have I told you before about drawing on the walls?'

‘What have I told you before about drawing on the walls?’

ΥΓ. Πολύ λίγα αυτά που έγραψα μπροστά σε απίστευτους τόνους βιβλιογραφίας που υπάρχουν, είναι ίσως μια μικρή σύνοψη που ανοίγει τον δρόμο σε ένα επόμενα κεφάλαια… όπως την θεωρεία των χρωμάτων, το χρώμα δηλώνει την ψυχολογία μας, παίζοντας με τα χρώματα … και …. και …. και ….. 

Καλό Μήνα!